İş görüşmesine giderken beklentim netti: düzenli saatler, saygılı bir çalışma ortamı ve emeğimin karşılığını alabileceğim bir iş. Görüşme genel olarak nazikti; yetkili kişi firmanın kurumsal yapısından, disiplininden ve ekip çalışmasının öneminden bahsetti. Ancak konuşma ilerledikçe pozisyonun pratikte anlatılandan daha ağır koşullar içerdiğini fark ettim. Çalışma saatleri oldukça uzundu ve esneklik adı altında neredeyse günün her anında hazır bulunmam bekleniyordu. Ücret konusu açıldığında ise sorumluluklara kıyasla tatmin edici olmadığını hissettim. Mutfak görevlisi olarak sadece temizlik ve servis değil, zaman zaman farklı işlere de yönlendirileceğim söylendi. Bu da iş tanımının net olmaması anlamına geliyordu. O an şunu düşündüm: Bir iş arıyor olmak, her şartı kabul etmek zorunda olmak demek değil. Saygı duyduğum, emeğimin değer gördüğü bir ortamda çalışmak istiyorum. Görüşme sonunda teklifi kibarca reddettim ve bunun benim için doğru bir karar olduğuna içim rahat şekilde inandım.